Cinema Paradiso

Cinema Paradiso, inne tłum. Nowe Kino Paradiso lub Kino Paradiso (wł. Nuovo Cinema Paradiso) – włoski dramat filmowy z 1988 roku, będący drugą fabułą w dorobku reżyserskim Giuseppe Tornatore. Przedstawia historię przyjaźni kinooperatora Alfredo i małego chłopca Toto, którego wprowadza w magiczny świat kina.

Film otrzymał wiele nagród, m.in. Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny, Złoty Glob i nagrodę BAFTA oraz nominacje do Cezara i Złotej Palmy.

Fabuła

Salvatore, znany włoski reżyser, na wieść o śmierci starego kinooperatora Alfredo przyjeżdża do swojego rodzinnego miasteczka na pogrzeb. Następuje retrospekcja w czasy dzieciństwa – Toto (jak nazywano Salvatore) jest wychowywany przez samotną matkę. Jedyną rozrywką w mieście jest małomiasteczkowe kino Cinema Paradiso, gdzie zafascynowany filmami chłopiec pomaga operatorowi Alfredo. Filmy cenzuruje ksiądz Adelfio, który dbając o dusze swoich owieczek, każe wycinać sceny pocałunków.

Pewnego dnia dochodzi do tragedii – kino zostaje strawione przez pożar, zaś Alfredo w wyniku oparzeń traci wzrok, lecz zostaje uratowany przez małego Toto. Cinema Paradiso zostaje odbudowane i otwarte pod nazwą Nuovo cinema Paradiso, a funkcję operatora otrzymuje w nim dorastający Salvatore.

Młodzieniec przeżywa miłość rodem z filmów, zakochując się w Elenie, córce miejscowego bankiera. Ta początkowo nie odwzajemnia jego uczuć. Salvatore cierpliwością i uporem zmienia nastawienie dziewczyny. W końcu w sylwestrową noc Elena udaje się z Salvatore do kina. Szczęście nie trwa długo, gdyż młody operator dostaje powołanie do wojska. Po powrocie okazuje się, że Elena wyjechała z rodzicami i nie wiadomo, gdzie przebywa. Ślepy Alfredo radzi Salvatore, aby ten wyjechał z rodzinnego miasteczka i więcej tu nie wracał, że jest stworzony do rzeczy wielkich.

Salvatore opuszcza miasto i powraca po trzydziestu latach. Po pogrzebie starego przyjaciela przyjdzie mu zostać świadkiem zburzenia Cinema Paradiso. Na miejscu kina powstanie parking. Alfredo pozostawił Salvatore w spadku taśmę filmową. W finale filmu główny bohater siada sam w sali kinowej i ogląda film, który przygotował dla niego stary kinooperator. Film składa się z ocenzurowanych przez księdza „gorszących” fragmentów starych filmów.

Salvatore, a famous film director, returns to his hometown for the funeral of the local theater's film projectionist, Alfredo. He reminisces about his life as a young boy falling in love with cinema.

Obsada

• Philippe Noiret – Alfredo
• Salvatore Cascio – Salvatore (dziecko)
• Marco Leonardi – Salvatore (młodzieniec)
• Antonella Attili – Maria (młoda)
• Jacques Perrin – Salvatore (dorosły)
• Pupella Maggio – Maria (stara)
• Leopoldo Trieste – Ojciec Adelfio
• Agnese Nano – Elena (nastolatka)
• Nicola Di Pinto – Wiejski idiota
• Brigitte Fossey – Elena (dorosła) (pojawia się jedynie w wersji reżyserskiej)

Produkcja

Zdjęcia kręcono w następujących lokacjach na terenie Włoch:

• Rzym (m.in. Ołtarz Ojczyzny, plac Wenecki, Termy Karakalli);
• prowincja Palermo (Palermo, Palazzo Adriano, Castelbuono, Cefalù, Santa Flavia, Lascari, Bagheria, Chiusa Sclafani);
• prowincja Trapani (Poggioreale);
• prowincja Viterbo (Oriolo Romano).