Gwizd

Gwizd jest buntem. Gestem sprzeciwu, pragnieniem wolności i próbą odzyskania własnego głosu. Manifestem, który nagle traci swój zasięg, siłę i powietrze. Tammy, córka rodziców ocalałych z Holokaustu mierzy się z postpamięcią - doświadczeniem traum, których sama nie przeżyła, a które mimo to odziedziczyła. Jak wielu przedstawicieli kolejnych pokoleń żyje w cieniu historii swoich rodziców. Jednak jako jedna z niewielu zaczyna dostrzegać, że zbyt długo pozwalała przeszłości definiować swoją teraźniejszość. Podejmuję próbę wyjścia z jej cienia i odzyskania przestrzeni dla własnego życia.

„Gwizd” wg Jacoba Buchana w tłumaczeniu Agnieszki Olek

Reżyseria: Piotr B. Dąbrowski

Kostiumy i przestrzeń: Jola Łobacz (boscobygotycka) Konsultacje wokalno-muzyczne: Joanna Sykulska

Plakat: Gosia Bubnowicz

Foto: Szymon Kavka

W spektaklu został wykorzystany fragment utworu „Kochana córeczko” autorstwa Damięcka/Łukasiewicz

Obsada: Paulina Zwierz, Patrycja Serwatka