Vundabar & Yot Club

Vundabar & Yot Club w Polsce - bilety już w sprzedaży! Podana godzina jest godziną otwarcia bram.

Brandon Hagen i Drew McDonald wiedzieli, że chcą grać w zespole, odkąd byli dziećmi. Gdy mieli zaledwie trzynaście lat, wymykali się do barów w swoim rodzinnym Bostonie, próbując po prostu zagrać koncert. Kilka lat później sformalizowali swoje plany. Dołączył do nich basista Zack Abramo i tak powstał Vundabar, który szybko zaczął zdobywać rozpoznawalność na bostońskiej scenie DIY.

Podobnie jak ich historia wpisywała się w klasyczny mit indie, tak i brzmienie Vundabar stało się swoistym fever dreamem różnych odgałęzień tego gatunku: słoneczne surfowe gitary, artystyczny post-punk, zawiły math rock, migoczący jangle pop oraz odrobina brudnego grunge’u dla równowagi. Choć początki tria były dość surowe, konsekwencja i jasno określony cel szybko zaowocowały jednym z najbardziej wyrazistych katalogów indie lat 2010. i 2020.

Po samodzielnym wydaniu pięciu albumów w zawrotnym tempie Vundabar postawili wyraźną granicę. Wydanym w 2022 roku „Good Old” zespół uczcił swoje dziesięciolecie, wracając do przeszłości i porządkując archiwa. Na płycie znalazły się niepublikowane wcześniej utwory oraz nowe wersje kluczowych kompozycji Vundabar, w tym oczywiście „Alien Blues”, kawałek z 2015 roku, który w 2021 niespodziewanie zdobył ogromną popularność na TikToku. Wkrótce przyniósł zespołowi złotą, a następnie platynową płytę.

Przez cały ten czas muzyka Vundabar rozwijała się równolegle z jego członkami, stając się ich własną opowieścią o dorastaniu. Już wtedy wiedzieli, że to, co nastąpi po „Good Old”, będzie nowym rozdziałem. Wkrótce jednak Hagen przeszedł jeden z najbardziej burzliwych ośmiotygodniowych okresów, jakie można sobie wyobrazić. Rozstał się z wieloletnią partnerką, co wiązało się także z utratą tymczasowego domu w Londynie. Kilka tygodni później nagle zmarł jego ojciec. A jakby tego było mało, Hagen złamał rękę we Francji. Po powrocie do domu napisał utwór „I Got Cracked”, otwierając tym samym emocjonalną tamę, z której narodził się szósty album Vundabar i pierwszy dla Loma Vista: „Surgery And Pleasure”.

Odpowiedzią Hagena na nowy etap działalności Vundabar była dekonstrukcja. Fizycznie niezdolny do grania z zespołem ani nawet do normalnego szarpania strun gitary, tworzył nowy materiał w zupełnie inny sposób, zamknięty w samotności, budował wielowarstwowe partie gitarowe, nagrywając pojedyncze elementy, aż tworzyły spójną całość. Sam będąc „złamany”, rozłożył na części pierwsze to, czym był zespół, zyskując przy tym głębsze zrozumienie.

Po nagraniu setek dem Hagen wybrał z nich utwory, które trafiły na „Surgery And Pleasure”. Album eksploruje złożony cykl żałoby i wszystkie jej nieoczywiste formy, cielesność i eskapizm w „Beta Fish”, ironiczne użalanie się nad sobą w „Let Me Bleed” czy moment współczucia i empatii w rozbudowanym, sześciominutowym utworze „I Need You”.

Jeśli w ogóle da się nadać sens takim doświadczeniom, „Surgery And Pleasure” proponuje spojrzenie na stratę nie jako na odejmowanie czegoś z życia, lecz jako na jego przewrotny dodatek, coś, co zmienia sposób, w jaki postrzegamy świat. Również muzycznie Vundabar powraca, wciąż ten sam, ale jednocześnie inny niż kiedykolwiek wcześniej. Z większą liczbą blizn, ale i szerszą perspektywą.

„Kiedy rzeczy są aż tak ekstremalne, paradoksalnie stają się prostsze”, podsumowuje Hagen. „Zmian jest tak dużo, że jedyne, co możesz zrobić, to je zaakceptować. Tym właśnie jest śmierć, a ja żyję.”

Simpleton, trzeci album multi-platynowego indie-rockowego wokalisty i autora piosenek Yot Club, demontuje utopijną wizję amerykańskich przedmieść, ukazując dopracowane, „idealne” życie jako miraż.

Na przestrzeni 13 utworów płyta mierzy się z tym, jak starannie wykreowane feedy i przewidywalne rutyny mogą zacierać, a nawet całkowicie usuwać empatię i poczucie odpowiedzialności, tworząc świat, w którym trudne pytania i bolesne realia łatwo jest ignorować.

W 2019 roku Ryan Kaiser założył Yot Club w swoim akademiku, tworząc lo-fi, klasycznie „cool” brzmienie indie rocka zanurzone w onirycznej, lekko zamglonej atmosferze. Dwa lata później jego przełomowy singiel „YKWIM?” szybko stał się viralem na TikToku (dziś ma ponad miliard odtworzeń), a od tego czasu zaprowadził go na sceny festiwali na całym świecie, takich jak Treefort, Kilby Block Party czy Pitchfork Paris. Jednak mimo że jego osobista geografia się zmieniała – od Nashville, przez Nowy Jork i Filadelfię, aż po Los Angeles – logika przedmieść, w której dorastał, nadal kształtuje jego twórczość.

W pewnym momencie życia Kaisera jego otoczenie było jedynie tłem; dziś, wraz z pogłębiającym się rozumieniem świata i własnego miejsca w nim, odczytuje je inaczej – to wypracowane poczucie perspektywy odciska wyraźne piętno na jego piosenkach.

„Kiedy zaczynałem, wrzucałem muzykę w próżnię, nie oczekując, że ktokolwiek jej posłucha” – mówi. „Teraz czuję się bardziej gotowy, by pisać o rzeczach zniuansowanych, podczas gdy kilka lat temu pewnie po prostu powiedziałbym: ‘napiszę o moim psie’. Zrozumiałem, że to wszystko musi coś znaczyć – inaczej jaki jest sens?”