SAMORA PINDERHUGHES

Samora Pinderhughes rodzi się w momencie, kiedy Francis Fukuyama kreśli nam wizję końca historii. Jest 1991, mur w Berlinie runął, zimna wojna ustała, ZSRR poddało się rozkoszom entropii, a w świecie Zachodu przynajmniej na chwilę zapanował pokój. Zero potrzeb, więc to doskonały okres dla społeczeństw, by spróbować przyjrzeć się samym sobie.

Samora dorasta w dobrym domu w okolicach Bay Area w Kalifornii. To tam trzydzieści lat wcześniej narodził się ruch Czarnych Panter. Jego rodzice są akademickimi aktywistami: ojciec profesorem socjologii, który zajmuje się tematem przemocy wśród młodzieży, traumą pokoleniową i systemowym rasizmem. Matka - także profesor uniwersytecka - bada sprawiedliwość ekologiczną i wpaja chłopcu, że sztuka i edukacja muszą iść w parze z realną wartością dla świata.

Te tematy stają się dla dorastającego artysty centralnym punktem jego twórczości. Pinderhughes na pianinie gra już od siódmego roku życia, ale ciągle poszukuje nowych środków wyrazu. Na studiach muzykę zaczyna łączyć z zaangażowaną społecznie poezją oraz z teatrem.

W 2016 roku odkrywa przed światem swój pierwszy projekt - The Transformations Suite - multimedialny spektakl eksplorujący protesty Afroamerykanów. Niedługo potem, wspólnie z raperem Commonem, zakłada formację August Greene. Ich singiel „Optimistic” staje się hitem, a Samora jest głównym wokalistą i współkompozytorem. W tym okresie współpracuje już też intensywnie z Herbie Hancockiem.

W 2022 roku ukazuje się płyta Grief: intymna, poruszająca płyta o żałobie, lęku i radzeniu sobie z systemowym uciskiem. Prędko zostaje okrzyknięta przez The New York Times jednym z najlepszych albumów roku. Dla Samory to jednak wciąż za mało: równolegle tworzy monumentalny The Healing Project, przetwarzając setki wywiadów z więźniami i ofiarami brutalności policji w poruszające instalacje dźwiękowe.

Kolejne lata i projekty - Venus Smiles Not in the House of Tears (2024) oraz Black Spring (2025) – to dalsza ewolucja jego stylu, swobodnie poruszającego się między jazzem, soulem, i hip hopem. Doktorant Harvarda łączy akademicką mądrość z uliczną, koncertową magią i przedstawia nam świat, w którym historia - wbrew zapowiedziom Fukuyamy - wcale się nie skończyła, a walka o człowieka trwa.

Sprawdź, jeśli lubisz: Robert Glasper, Ambrose Akinmusire, Kamasi Washington