Pokaz filmów krótkometrażowych | międzynarodowy festiwal sztuki i technologii INTER:AKT

Wybrane filmy to różnorodne spojrzenia na cyfrową i poza-cyfrową teraźniejszość.

Four Percent, reż.. Monika Masłoń, 13’

Czy Ty mnie słyszysz?, reż. Anastazja Naumenko, 15’

The Perpetual Tapestry, reż. Simone Hooymans, 10’

hello beautiful please follow back, reż. Amandine Thomas, 7’

+10k, reż. Gala Hernández López, 30’

Filmy różnią się formą i tonem: od eksperymentu w VR, przez animację i dokument, po osobistą opowieść. Wpisują się w krąg tematyczny tegorocznej edycji INTER:AKT, zbudowanej wokół haseł imagining, mediating, belonging (wyobrażanie, pośredniczenie, przynależność). Jak wyobrażamy sobie bliskość i dotyk, gdy ciała są nieobecne? Co dzieje się z naszymi relacjami, gdy stają między nami ekrany, platformy i algorytmy. Co dzieje się z naszymi marzeniami o sukcesie, gdy to one zaczynają je kształtować? Gdzie szukamy poczucia przynależności w świecie, w którym obecność nie zawsze oznacza fizyczne ciało?

Pokaz otwiera Four Percent, badający doświadczenie spotkania w wirtualnej rzeczywistości i wciąż zmieniające się formy międzyludzkiego kontaktu. Poprzez intymne zapisy cyfrowych spotkań przygląda się poczuciu obecności w świecie, w którym ciała są nieobecne, ale bliskość wydaje się realna. Analizuje wyobrażony dotyk, to, jak poprzez gesty awatarów, wygenerowaną współobecność i bliskość czyjegoś głosu wypełnia się luka pozostawiona przez brak fizycznego kontaktu. Nakręcony w całości wewnątrz VRChat, Four Percent oddaje napięcie między dystansem a bliskością, stawiając pytanie o cielesność, realność doświadczenia i więź w coraz bardziej zapośredniczonym cyfrowo świecie.

Z wirtualnej przestrzeni przenosimy się do rodzinnej rozmowy przez Zooma. W animowanym dokumencie Czy Ty mnie słyszysz? przyglądamy się relacji od wielu lat mieszkającej za granicą Nastii z jej matką, którą uczyć, jak korzystać z usług internetowych. Różne postrzeganie technologii staje się punktem wyjścia do ujawnienia konfliktów międzypokoleniowych i dawno zapomnianych wątków rodzinnych. Skomplikowana nawigacja po mediach społecznościowych odzwierciedla nie mniej trudną drogę do komunikacji. Podczas nauki bohaterki dowiadują się dużo o sobie nawzajem, ale czy odzyskana za pomocą Zooma bliskość będzie miała decydujący wpływ na dalszą relację między dwiema dorosłymi kobietami?

The Perpetual Tapestry to eksperymentalna animacja o walącym się, przechodzącym transformację świecie, w którym wszystko jest ze sobą połączone nitkami tkanej tkaniny. W animowanej, tkanej tkaninie, przypominającej dawne gobeliny, jednocześnie groteskowej i pięknej, pokazana jest walka o życie i jego odradzanie się. Gobelin jest nieustannie tkany i naprawiany przez pszczoły, które ciągną i zbierają nici.

W filmie hello beautiful please follow back reżyserka opowiada o relacji swojej babci z internetowym oszustem matrymonialnym. Ta osobista historia staje się punktem wyjścia do pytania o to, jak i dlaczego szukamy więzi za pośrednictwem sieci oraz co jesteśmy gotowi dla nich zaryzykować.

Zwieńczeniem pokazu jest +10k Gali Hernández López. Reżyserka przygląda się w nim współczesnym pragnieniom natychmiastowego sukcesu, obietnicom wolności finansowej i kulturze ciągłego samodoskonalenia. Poprzez historię młodego mężczyzny dążącego do zarabiania pięciocyfrowych kwot i stania się „najlepszą wersją samego siebie”, film bada, jak kapitalizm obliczeniowy, media społecznościowe oraz kryptowaluty kształtują nowe fantazje, tożsamości i cyfrowe utopie.