Młynarski. Piosenka finałowa.

Młynarski. Piosenka finałowa – polski film dokumentalny z 2017 roku w reżyserii Alicji Albrecht(inne języki), będący portretem Wojciecha Młynarskiego. Film zawiera ostatni obszerny wywiad z artystą, który nie dożył kinowej premiery obrazu.

Opis

Film dokumentalny ukazuje postać Wojciecha Młynarskiego (1941–2017) – poety, autora tekstów piosenek, satyryka, kabareciarza, reżysera oraz tłumacza. W trakcie swojej pięćdziesięcioletniej kariery Młynarski stworzył ponad 2000 piosenek. Osnową Piosenki finałowej jest ostatni, bardzo osobisty wywiad z bohaterem. Uzupełniają go wypowiedzi jego bliskich przyjaciół i współpracowników: m.in. Ireny Santor, Joanny Trzepiecińskiej, Artura Andrusa, Ewy Bem.

Reżyserka łączy materiały archiwalne z nagraniami występów i prób Młynarskiego, pochodzącymi między innymi z zasobów Telewizji Polskiej, ze współczesnymi wywiadami. Film zawiera także teledyski oraz animacje do piosenek artysty, z których część została stworzona na potrzeby dokumentu. Albrecht podejmuje m.in. kwestię choroby afektywnej dwubiegunowej, z którą Młynarski zmagał się przez znaczną część życia. W filmie córka artysty, Paulina Młynarska, stwierdza, że podczas nieobecności ojca w domu przebywał on na leczeniu, a nie – jak informowano dzieci – na tournée.

The last interview of Wojciech Mlynarski, Polish writer, poet and singer, accompanied with commentaries from his closest friends and family.

Produkcja i odbiór

Film powstał w koprodukcji Blue Screen, Telewizji Polskiej i Mazowieckiego Instytutu Kultury, przy współfinansowaniu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Dystrybucją w kinach zajęła się firma Best Film. W scenach fabularyzowanych, stanowiących uzupełnienie materiału dokumentalnego, wystąpili: Ewa Trochim, Maciej Zacharzewski oraz Jan Zacharzewski. Budżet filmu wyniósł około 560 tysięcy złotych.

Premiera kinowa odbyła się 3 listopada 2017 roku. Wojciech Młynarski zmarł 8 marca 2017 roku, kilka miesięcy przed premierą swojego ostatniego wywiadu utrwalonego na ekranie. Film odniósł sukces frekwencyjny w polskich kinach.

Krytycy pozytywnie ocenili film, zwracając uwagę na równowagę między szacunkiem do dorobku artysty a przedstawieniem trudnych aspektów jego życia prywatnego. Część recenzentów zauważyła jednocześnie, że wykorzystana forma naprzemiennego zestawiania materiałów archiwalnych z wywiadami bywa konwencjonalna i dla niektórych odbiorców mało angażująca.