BLOW DRY | BRITISH FILM FESTIVAL 2026

[PL]

Międzypokoleniowy komediodramat z precyzyjnym splotem rodzinnych konfliktów i ostrego niczym brzytwa humoru. Typowo po brytyjsku dostajemy tu solidną dawkę absurdu czy miłosny głód wymykający się narzuconym schematom. Irlandczyk Paddy Breathnach zapracował na miano guru queerowego ekranu w 2015 roku za sprawą filmu VIVA, ale już w BLOW DRY ukrył pod postacią efektownych fryzur, iście teatralnych kostiumów i kampowych makijaży motyw transformacji. Nad całością czuwa dynamiczna akcja symbolizowana przez Alana Rickmana – w kluczowym momencie tańczącego z… nożycami.

Opuszczony przez żonę Phil Allen (Alan Rickman) to dawny zwycięzca brytyjskich mistrzostw we fryzjerstwie. Złamany przez życie mężczyzna wychowuje syna i prowadzi z nim skromny zakład w urokliwym Keighley. Gdy miasteczko zostaje wybrane na gospodarza kolejnej edycji prestiżowego konkursu, wszyscy namawiają go do udziału – łącznie z chorującą ekspartnerką Shelley (Natasha Richardson) i jej ukochaną Sandrą (Rachel Griffiths), która przed laty pracowała jako modelka Phila.

„To tylko włosy” – mówi buńczucznie jeden z mieszkańców Keighley, wywołując tym samym wrzawę wśród stylistów fryzur, którzy z każdym kolejnym cięciem przekonują do zawodowego oddania samych widzów. Włosy u Paddy’ego Breathnacha stają się nośnikiem kodów kulturowych, wyrazem poszukiwania tożsamości, quasi-sportowej rywalizacji, a w końcu walki z ageizmem i tej onkologicznej. Niepozorne strzyżenie pod presją czasu koresponduje z ludzkim przezwyciężaniem granic oraz solidarnością, która najmocniej wybrzmiewa w finałowej stylizacji pozostającej katalizatorem rodzinnego zjednoczenia.

[ENG]

An intergenerational comedy-drama blending family conflict with razor-sharp humour. In quintessentially British fashion, absurdity sits alongside a hunger for love that refuses to conform to prescribed roles. Irish director Paddy Breathnach, later acclaimed for the queer drama VIVA (2015), was already exploring transformation in BLOW DRY, beneath its extravagant hairstyles, theatrical costumes and camp make-up. Driving it all is a brisk, energetic plot, embodied by Alan Rickman, who at one crucial moment dances with… a pair of scissors.

Abandoned by his wife, Phil Allen (Alan Rickman) is a former winner of the British Hairdressing Championships. Worn down by life, he raises his son and runs a modest salon with him in the picturesque town of Keighley. When the town is chosen to host the next edition of the prestigious competition, everyone urges Phil to enter – including his ailing former partner Shelley (Natasha Richardson) and her lover Sandra (Rachel Griffiths), once Phil’s model.

“It’s only hair,” one Keighley resident declares, provoking an uproar among the stylists, who prove with every snip just how seriously they take their craft. In Breathnach’s film, hair becomes a marker of identity, a field of near-sporting rivalry and, ultimately, a site of resistance against ageism and cancer. Even the simple act of cutting hair against the clock reflects the urge to push beyond one’s limits, and the final hairstyle is a powerful symbol of solidarity and family reconciliation.