MESJASZ

W 1942 roku, na krótko przed śmiercią, Bruno Schulz- nauczyciel prac ręcznych z Drohobycza, prozaik, rysownik; autor “Sklepów cynamonowych” i “Sanatorium pod Klepsydrą” zdołał prawdopodobnie przekazać poza mury getta tajemniczy pakiet rękopisów. Po wojnie losy tej paczki stały się przedmiotem fascynującego śledztwa – do dziś jej los pozostaje jedną z największych tajemnic polskiej literatury. Wszystko wskazuje na to, że w tamtym czasie powstała powieść Mesjasz”, o której do dziś krążą legendy. Niestety, jak dotąd ślad po niej zaginął. Wiadomo jedynie, że pierwsze jej słowa, lub też początek któregoś z rozdziałów opowieści miał brzmieć:” Rankiem obudziła mnie matka, mówiąc: Mesjasz jest blisko. Ludzie widzieli go już w Samborze... “

Niemal 20 lat później z prozą Schulza zetknął się po raz pierwszy gimnazjalista, przyszły poeta, eseista, autor tekstów piosenek, prozaik i tłumacz - Jerzy Ficowski. Nie miał wątpliwości, że gdyby “Mesjasz “odnalazł się, mógłby okazać się wielkim skarbem literatury, nie tylko polskiej.

Proza Schulza zachwyciła go do tego stopnia, że postanowił napisać do niego list. Niestety, kiedy go napisał, Schulz prawdopodobnie już nie żył. 19 listopada 1942 roku został zastrzelony przez gestapowca w swoim rodzimym Drohobyczu, w chwili gdy wracał z bochenkiem chleba z Judenratu. Gdyby udało mu się przeżyć jeszcze kilka dni, wszystko mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej.

Ficowski, przyjął na siebie rolę archeologa i kronikarza życia Brunona Schulza, stając się przy okazji jednoosobową agencją detektywistyczną. Z pozbieranych odłamków i skrawków życia próbował złożyć biografię i zrekonstruować świat Schulza.

Sztuka Małgorzaty Sikorskiej - Miszczuk w groteskowym zgoła ujęciu opowiada o nieudolnych poszukiwaniach rękopisu przez Ministerstwo Kultury w czasach PRLu, w które została, w sposób bardzo interesujący, wpasowana biografia twórcy “Mesjasza”.

Trzecim, istotnym wątkiem spektaklu są “męki twórcze “ autorki sztuki, która w czasach nam współczesnych, pisze na zamówienie reżysera, realizującego spektakl za granicą.

Hasło”Mesjasz”, wg autorki, wyraża tu i Księgę i sens życia, i sens sztuki, i sens wiary w boskość a także sens dążenia do czegoś większego od nas samych... “ Może więc- jak napisał Jerzy Jarzębski w jednej z rozpraw o życiu i dziełach Brunona Schulza- to światło

wewnętrzne, którego żródłem wciąż, po tylu latach są opowieści Schulza i osoba artysty; światło dobroci, jakości duchowej i artystycznej, geniuszu, którego jak najwięcej chcieliby zaczerpnąć dla siebie inni artyści, to jest nadzieja na” przyjście Mesjasza”-jeżeli tak nazwiemy najgłębiej pojęte samorozpoznanie i samorealizację, jakie mogą być udziałem człowieka i artysty. Przyjście Mesjasza, zrealizować się może gdziekolwiek w świecie, w kimkolwiek i w sposób najmniej spodziewany”.

Obsada: Adam Winkel, Maria Konczewicz, Maja Karmińska, Danka Sikorska,Grzegorz Zych,

Patryk Waszyk,Maciej Wajs, Jagoda Walczak,Wojciech Stępień, Szymon Mojsak.

Scenografia: Grzegorz Zych

Reżyseria: Ewa Halatyn