Dyrygent
Bassem Akiki
Wykonawcy
NOSPR
Viviane Hagner – skrzypce
Program
Anna Clyne
Masquerade
William Walton
Koncert skrzypcowy
Robert Schumann
IV Symfonia d-moll op. 120
Koncert skrzypcowy Williama Waltona zaczyna się we śnie. Marzycielsko – jak zanotował kompozytor w partyturze. Niebosiężna liryczna melodia skrzypiec wielokrotnie później przyspiesza i przechodzą nad nią dynamiczne burze, ale pozostaje ona niezmiennie rdzeniem dzieła. Przypomina o sobie nawet w wirtuozowskiej drugiej części, stylizowanej na kształt południowowłoskiej taranteli – prawdopodobnie na cześć tarantuli, która ukąsiła Waltona w trakcie prac nad utworem. Niektórzy słyszą w Koncercie więcej śródziemnomorskich odniesień – powstaje wszak w willi z widokiem na Morze Tyrreńskie, dokąd kompozytora zabiera Alice Wimborne, jego partnerka. Nie dziwota, że odwdzięcza się jej muzyczną „deklaracją miłości” – a przynajmniej tak twierdzi biograf Michael Kennedy.
Wyrazów uczucia do ukochanej niektórzy upatrują również w schumannowskiej IV Symfonii d-moll. Nie wskazują na to może poważny wstęp czy groźny początek scherza, ale całe dzieło spina charakterystyczny motyw, nazwany przez muzykologów „tematem Klary”. Kompozytor miał zakodować w nim dźwiękami imię żony, z którą ślub wziął zaledwie kilka miesięcy wcześniej. To oczywiście hipoteza, choć słuchając romansu z drugiej części, można się w jakimś stopniu wątpliwości pozbyć.
Wątku zamiłowania do kobiet, obecnego w Juice of Barley – piosence pijackiej, którą posługuje się Anna Clyne – nie warto chyba rozwijać. Niemniej jednak melodia świetnie pasuje do oddanej w Masquerade radosnej atmosfery XVIII-wiecznych koncertów promenadowych w londyńskich ogrodach rozrywki.
Piotr Mika („Ruch Muzyczny”)
Afisha