Dyrygent
Gilbert Varga
Wykonawcy
NOSPR
Sarang Seohyun Kim – skrzypce
Daniel Muller-Schott – wiolonczela
Program
Joseph Haydn
Symfonia nr 49 f-moll La Passione Hob. I:49
Wolfgang Amadeus Mozart
Sinfonia concertante Es-dur KV 297b
Johannes Brahms
Koncert podwójny a-moll na skrzypce i wiolonczelę op. 102
Symfonia f-moll (w czasach Haydna tonacja symbolizująca żałobny lament, głęboką depresję, żałosne jęki, pragnienie grobu) to szczytowe osiągnięcie pierwszego klasyka wiedeńskiego z okresu „burzy i naporu”. Retoryczne chwyty muzyczne stosowane w opracowaniach dzieł związanych z pasją mieszają się tu z dramatycznym i gwałtownym tonem osobistym, który prowadzi wprost do Beethovena. Jednak w naszym przypadku ciąg dalszy będzie nie rozwinięciem, a kontrastem. Symfonia koncertująca Es-dur (1778) na cztery instrumenty dęte jest bowiem kwintesencją stylu, w którym Mozart komponował utwory „publiczne”: to muzyka szlachetnie prosta, w detalach wyrafinowana, niezwykle melodyjna, doskonała formalnie, promieniująca tym szczególnym pięknem, które wymyka się słowom. Po przerwie zaś jeszcze jeden kontrast. Koncert podwójny (1887) to ostatnie dzieło symfoniczne Brahmsa i zarazem gest pojednania wobec skłóconego z nim Josepha Joachima, dla którego utwór powstał. Dialog skrzypiec i wiolonczeli bywa tak ścisły, jakby tworzyły jeden ośmiostrunowy instrument. Energiczny finał nosi wyraźne piętno stylu „węgierskiego”, jest bowiem pokłosiem popularności Tańców węgierskich. Brahms łączy w Podwójnym – jak chciał Bernstein – burzę uczuć z żelazną dyscypliną formy, co Borges opisał jeszcze zwięźlej: „ogień i kryształ”.
Piotr Matwiejczuk (Polskie Radio)
Afisha